Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 114
अनादिर्भूभ्भुवो लक्ष्मी: सुवीरो रुचिराड़ूद: । जननो जनजन्मादिर्भीमो भीमपराक्रम:
anādir bhūr-bhuvo lakṣmīḥ suvīro rucirāṅgadaḥ | janano jana-janmādir bhīmo bhīma-parākramaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y walang pasimula, ang unang sanhi ng lahat. Siya ang sandigan ng lupa at ng mga daigdig, at ang mismong ningning na nagpapakislap sa lahat ng magagandang bagay. Siya ang marangal na bayani, may suot na maningning na mga pulseras sa bisig; ang tagapagluwal ng lahat ng nilalang at ang unang dahilan sa likod ng pagsilang ng mga isinilang. Sa masasama, Siya ang Bhīma—nakapanghihilakbot—at ang Kanyang tapang ay nakakatakot din, nilulupig ang bawat pagsalungat. Sa pagbigkas na ito, inilalarawan ni Bhīṣma ang Banal bilang bukal ng buhay at bilang matuwid na kapangyarihang pumipigil at sumusupil sa kasamaan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously the beginningless source of creation and the moral force that protects order: He generates life, sustains the worlds, embodies auspicious beauty, and becomes terrifying power against wrongdoing—showing that compassion and righteous severity are complementary aspects of dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and recites the thousand names of Viṣṇu (Viṣṇu-sahasranāma). This verse is one segment of that hymn, listing epithets that praise the deity’s cosmic originlessness, sustaining power, auspicious radiance, and fearsome prowess against evil.