विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang may landas sa kalangitan, sariling liwanag, may marikit na ningning; ang tumatanggap at “kumakain” ng handog sa yajña (bilang Apoy), ang sumasaklaw sa lahat. Siya si Ravi—ang Araw na sumisipsip ng mga katas; si Virocana—ang nagpapalaganap ng liwanag sa sari-saring paraan; si Sūrya—ang naghahayag ng karilagan; si Savitṛ—ang tagapag-udyok at pinagmumulan ng sanlibutan; at Siya na ang mga mata ay ang Araw.
भीष्म उवाच
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.