Shloka 101
सुलभ: सुव्रतः सिद्ध: शत्रुजिच्छबत्रुतापन: । न्यग्रोधोदुम्बरो<श्वत्थश्वाणूरान्ध्रनिषूदन:
sulabhaḥ suvrataḥ siddhaḥ śatrujit śatrutāpanaḥ | nyagrodhodumbaro 'śvatthaś cāṇūrāndhraniṣūdanaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Siya’y madaling makamtan ng laging nagmumuni at ng debotong iisa ang loob; Siya’y may marikit na panata at asal, ganap at buo sa Kanyang sarili. Siya ang manlulupig sa mga kaaway ng mga diyos at ng mabubuti, at ang nagpapahirap sa mga kaaway ng mga deva. Siya si Nyagrodha, Udumbara, at Aśvattha—naroroon bilang mga sagradong punò—at Siya ang pumatay kay Cāṇūra, ang magiting na mandirigmang manlalaban ng mga Andhra.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Lord as accessible to sincere, steady devotion (sulabhaḥ) while also being the protector of dharma—perfect in nature (siddhaḥ) and actively overcoming forces hostile to gods and the righteous (śatrujit, śatrutāpanaḥ). It also teaches divine immanence by identifying Him with sacred trees (nyagrodha, udumbara, aśvattha).
In Bhīṣma’s recitation of divine names and qualities, he strings together epithets describing the Lord’s attainability, perfection, cosmic presence in nature, and a specific heroic deed—slaying the wrestler Cāṇūra—highlighting both theological and ethical dimensions of divine action.