Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
बाल एव महाबाहुश्चकार कदनं महत् । कंसस्य पुण्डरीकाक्षो ज्ञातित्राणार्थकारणात्,महाबाहु कमलनयन श्रीकृष्णने बचपनमें ही अपने बन्धु-बान्धवोंकी रक्षाके लिये कंसका बड़ा भारी संहार किया था
bāla eva mahābāhuś cakāra kadanaṃ mahat | kaṃsasya puṇḍarīkākṣo jñātitrāṇārthakāraṇāt ||
Wika ni Bhishma: Kahit bata pa lamang, si Krishna—makapangyarihan ang mga bisig at may mga matang gaya ng lotus—ay nagsagawa ng malaking paglipol kay Kamsa, sapagkat iyon ay para sa pag-iingat sa sarili niyang mga kamag-anak. Kaya, ang lakas na ginagamit upang ipagtanggol ang walang sala at panatilihin ang wastong kaayusan ay maaaring maging isang pangangailangang maka-dharma, hindi lamang karahasang walang saysay.
भीष्म उवाच
The verse frames Krishna’s slaying of Kamsa as an act motivated by protection of relatives and the vulnerable. Ethically, it suggests that harsh action can be justified when it is undertaken for safeguarding others and restraining tyranny, aligning power with dharma rather than personal hatred.
Bhishma cites Krishna’s early-life deed: though still a child, Krishna brought about Kamsa’s downfall. He emphasizes the motive—rescuing and protecting Krishna’s own people—using Krishna as an exemplar of protective, dharma-oriented action.