भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
परमात्मा हृषीकेश: सर्वव्यापी महेश्वर: । न तस्मात् परमं भूतं त्रिषु लोकेषु किंचन,वे ही परमात्मा, इन्द्रियोंके प्रेरक और सर्वव्यापी महेश्वर हैं। तीनों लोकोंमें उनसे बढ़कर दूसरा कोई नहीं है
paramātmā hṛṣīkeśaḥ sarvavyāpī maheśvaraḥ | na tasmāt paramaṃ bhūtaṃ triṣu lokeṣu kiṃcana ||
Ipinahahayag ng Panginoon: “Ang Kataas-taasang Sarili ay si Hṛṣīkeśa, ang panloob na tagapamahala ng mga pandama, ang sumasaklaw sa lahat at ang Dakilang Panginoon. Sa tatlong mundo, wala ni anuman na higit sa Kanya.” Sa diwang etikal, itinatag ng talatang ito ang dharma sa iisang pinakamataas na katotohanan: ang kaayusang moral at disiplina ng espiritu ay may sukdulang sanggunian sa Panginoong sumasaklaw sa lahat, na gumagabay sa mga kakayahan ng mga nilalang.
ईश्वर उवाच
That the Supreme Self—identified as Hṛṣīkeśa and Maheśvara—is all-pervading and unsurpassed; therefore, ultimate authority for dharma and spiritual life rests in the highest Lord beyond whom nothing exists.
Īśvara speaks in a declarative, doctrinal mode, affirming His supreme status and cosmic pervasiveness, establishing a theological foundation for subsequent ethical or devotional instruction.