भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
बुधात् पुरूरवाश्षापि तस्मादायुर्भविष्यति । नहुषो भविता तस्माद् ययातिस्तस्य चात्मज:
Budhāt Purūravāś cāpi tasmād Āyur bhaviṣyati | Nahuṣo bhavitā tasmād Yayātis tasya cātmajaḥ ||
Wika ng Panginoon: “Mula kay Budha ay isisilang din si Purūravas. Mula kay Purūravas ay lilitaw ang isang anak na lalaki na nagngangalang Āyu. Mula kay Āyu ay magmumula si Nahuṣa, at mula kay Nahuṣa ang kanyang anak na si Yayāti.” Sa gayon, sinusundan ng tinig na banal ang angkan ng mga hari, at itinatanghal ang pagpapatuloy ng dinastiya bilang maayos na paglaladlad ng tadhana at ng wastong pagmamana ng kapangyarihan.
ईश्वर उवाच
The verse emphasizes orderly succession and continuity of royal lineage: legitimate kingship is portrayed as arising through a divinely acknowledged chain of descent, reinforcing the cultural ideal that social and political order is sustained through rightful progeny and remembered ancestry.
Īśvara enumerates a genealogical sequence: Budha begets Purūravas; Purūravas begets Āyu; Āyu begets Nahuṣa; and Nahuṣa begets Yayāti—linking well-known figures of the Lunar dynasty within the Mahābhārata’s broader historical framework.