भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
शार््डचक्रायुध: खड्गी सर्वनागरिपुध्वज: । उत्तमेन स शीलेन दमेन च शमेन च
śārṅgacakrāyudhaḥ khaḍgī sarvanāgaripudhvajāḥ | uttamena sa śīlena damena ca śamena ca ||
Wika ni Īśvara: “Taglay niya ang busog na Śārṅga at ang diskong Sudarśana bilang mga sandata, at siya’y bihasa rin sa tabak. Sa kanyang watawat ay nagniningning ang sagisag ni Garuḍa, kaaway ng lahat ng ahas. Pinagkalooban ng pinakamataas na asal, ng pagpipigil-sa-sarili (dama) at ng panloob na kapanatagan (śama), siya’y pinalalamutian ng mararangal na katangian at laging may taglay na mga sandatang banal at kagila-gilalas.”
ईश्वर उवाच
True divine power is inseparable from virtue: the passage pairs martial insignia (bow, discus, sword, banner) with ethical excellences—śīla (good conduct), dama (sense-restraint), and śama (mental tranquility)—implying that rightful authority is grounded in inner discipline.
Īśvara describes a supreme divine figure through recognizable emblems (Śārṅga, Sudarśana, Garuḍa-banner) and through moral qualities, presenting both iconographic identifiers and the ethical profile that legitimizes his sovereignty.