Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
सा भवेद् धर्मपरमा सा भवेद् धर्मभागिनी । देववत् सततं साध्वी या भर्तरें प्रपश्यति
sā bhaved dharmaparamā sā bhaved dharmabhāginī | devavat satataṃ sādhvī yā bhartaraṃ prapaśyati ||
Siya ang dapat ituring na lubos na nakatuon sa dharma; siya rin ang kabahagi sa mga bunga ng dharma—ang marangal na babae na palaging tumitingin sa kanyang asawa na parang isang diyos. Ang diwang etikal dito ay: ang matatag na katapatan, paggalang, at mabuting asal sa loob ng pag-aasawa ay itinatanghal bilang pangunahing anyo ng matuwid na pamumuhay at pinagmumulan ng banal na gantimpala.
श्रीमहेश्वर उवाच
The verse teaches that a wife who consistently regards her husband with reverence—‘as divine’—and maintains virtuous conduct is considered dharma-centered and becomes a participant in the fruits of dharma. It frames marital fidelity and respectful devotion as a principal ethical-religious duty.
In Anuśāsana Parva’s didactic setting, Śrī Maheśvara is instructing on norms of conduct (dharma), specifically describing the qualities and religious standing of a ‘sādhvī’ wife and how such conduct is linked to merit.