Shloka 37
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ऐसा मनुष्य अपने ही किये हुए कर्मोके फलके अनुसार मनुष्योंमें तथा जाति- बन्धुओंमें नीच समझा जाता है और सब लोग उससे द्वेष रखते हैं ।।
devi! eṣa manuṣyaḥ svayaṃ kṛtakarmaphalānusāreṇa manuṣyeṣu tathā jāti-bandhuṣu nīcaḥ saṃjñāyate, sarve ca lokāḥ tasmin dveṣaṃ kurvanti. aparaḥ sarvabhūtāni dayāvān anupaśyati; maitradṛṣṭiḥ pitṛsamo nirvairo niyatendriyaḥ.
Sinabi ni Maheshvara: “O Diyosa, ang taong gumagawa nang gayon ay, ayon sa bunga ng sarili niyang mga gawa, itinuturing na hamak sa mga tao at maging sa sarili niyang mga kamag-anak; at kinapopootan siya ng lahat. Ngunit kabaligtaran nito, ang tumitingin sa lahat ng nilalang nang may habag—na itinuturing ang lahat na kaibigan, nagkakaloob ng pag-ibig na gaya ng ama sa lahat, walang kinikimkim na poot, at pinipigil ang mga pandama—na sa pagpipigil sa kamay at paa ay hindi nanggugulo ni pumapatay ng alinmang nilalang; na pinagkakatiwalaan ng lahat ng nilalang; na hindi nagpapahirap sa mga nilalang sa pamamagitan ng lubid, pamalo, bato, o nakamamatay na sandata; na ang mga gawa ay banayad at walang dungis, at laging nakatuon sa awa—ang lalaking may ganitong likas at asal ay nakakamit ang langit, nagkakamit ng banal na katawan, at nananahan nang may galak sa mga makalangit na tahanan gaya ng mga diyos.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts two moral types: one whose harmful conduct makes him despised even by his own kin, and the compassionate, non-violent, self-restrained person who treats all beings as friends and earns trust; such virtue leads to heavenly attainment.
Śrī Maheśvara instructs Devī by describing the social and spiritual consequences of behavior: cruelty and hostility bring disgrace and hatred, while mercy, harmlessness, and restraint bring esteem and the reward of Svarga with a divine mode of existence.