Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 133
कालयुक्तधर्मविवेकः
Discerning Dharma in Accord with Time
अग्राम्यसुख भोगाश्च ते नरा: स्वर्गगामिन: । जो अपनी ही स्त्रीमें अनुरक्त रहकर ऋतुकालमें ही उसके साथ समागम करते हैं और ग्राम्य सुख-भोगोंमें आसक्त नहीं होते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं
agrāmya-sukha-bhogāś ca te narāḥ svarga-gāminaḥ |
Ipinahahayag ni Śrī Maheśvara na ang mga lalaking tapat sa sarili nilang asawa, lumalapit lamang sa kanya sa nararapat na panahon, at hindi kumakapit sa magaspang na paglalasing sa layaw ng laman, ay makaaabot sa langit. Itinatakda ng aral na ito ang pagpipigil sa pita at katapatan bilang anyo ng dharma na nagpapadalisay ng asal at humahantong sa mapalad na hantungan pagkamatay.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that fidelity to one’s own spouse and disciplined sexual conduct—approaching only at the proper time and avoiding coarse sensual indulgence—constitute righteous behavior that leads to heavenly merit.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Śrī Maheśvara is presented as speaking a moral rule: he identifies a specific pattern of restrained household life and states its फल (result)—attainment of Svarga.