Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
प्रीतिं चाग्रयां बान्धवानां सकाशाद् ददामि ते<हं वपुष: काम्यतां च | भोक्ष्यन्ते वै सप्ततिं वै शतानि गृहे तुभ्यमतिथीनां च नित्यम्
prītiṁ cāgryāṁ bāndhavānāṁ sakāśād dadāmi te'haṁ vapuṣaḥ kāmyatāṁ ca | bhokṣyante vai saptatiṁ vai śatāni gṛhe tubhyam atithīnāṁ ca nityam |
“Ipinagkakaloob ko sa iyo ang pinakadakilang pagmamahal mula sa iyong mga kamag-anak, at iginagawad ko rin ang patuloy na kagandahan at kaakit-akit na anyo ng iyong katawan. Sa iyong tahanan, ang mga panauhin ay laging mapapakain sa napakaraming bilang—mga daan-daan—araw-araw.”
श्रीकृष्ण उवाच
The verse elevates dharmic prosperity: harmony and affection among relatives, personal well-being, and the continual duty of hospitality—feeding guests regularly—as a hallmark of a righteous household.
A boon is being conferred: the recipient is promised foremost familial affection, enduring bodily charm, and a household where guests are fed daily in very large numbers, highlighting abundance expressed through generosity.