धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
कर्मणा दुष्कृतेनेह स्थानादू भ्रश्यति वै द्विज: । ज्येष्ठ॑ वर्णमनुप्राप्प तस्माद् रक्षेत वै द्विज:
karmaṇā duṣkṛtenehā sthānād bhraśyati vai dvijaḥ | jyeṣṭhaṁ varṇam anuprāpya tasmād rakṣeta vai dvijaḥ ||
Wika ni Śrī Maheśvara: “Sa paggawa ng mga kasalanang gawa sa mismong buhay na ito, ang dvija—ang ‘dalawang ulit na isinilang’—ay tiyak na mahuhulog mula sa nararapat niyang katayuan at dangal. Kaya, yamang nakamtan ang kapanganakan sa pinakamataas na kaayusang panlipunan, dapat niyang maingat na ingatan ang wastong asal at hanggahan ng kanyang dharma.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Sinful action (duṣkṛta) causes a dvija to fall from his rightful station and dignity; therefore one who has attained a privileged birth must preserve dharma—self-restraint, purity of conduct, and the limits (maryādā) appropriate to his role.
Śrī Maheśvara is instructing about ethical discipline: he warns that wrongdoing brings immediate degradation in this world, and he urges the twice-born to guard their conduct, especially since they are expected to uphold exemplary standards.