धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
ब्राह्मणत्वं शुभ॑ प्राप्य दुर्लभ॑ यो&वमन्यते । अभोज्यान्नानि चाश्राति स द्विजत्वात् पतेत वै
brāhmaṇatvaṁ śubha prāpya durlabhaṁ yo ’vamanyate | abhojyānnāni cāśnāti sa dvijatvāt pateta vai ||
O mapalad, sinumang makamit ang bihira at marangal na kalagayang Bàrahmana ngunit hamakin ito, at kumain ng pagkaing hindi dapat kainin, ay tiyak na mahuhulog mula sa katayuang “dalawang ulit na isinilang” (dvija). Itinuturo rito na ang dangal na espirituwal ay hindi napangangalagaan ng kapanganakan lamang, kundi ng paggalang sa sariling dharma at ng disiplinadong kadalisayan ng asal—lalo na sa pagkain at pagpipigil-sa-sarili.
श्रीमहेश्वर उवाच
Brahminhood is rare and must be honored through disciplined conduct; contempt for one’s sacred status and the eating of forbidden/impure food leads to a fall from dvija standing.
Maheśvara instructs an addressed listener (‘śubha’) on dharma: he warns that neglecting the dignity and obligations of Brahminhood—especially by violating food-purity rules—causes spiritual and social degradation from the twice-born status.