Shloka 9
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
युक्तैयोंगवहै: सद्धिग्रीष्मे पजचतपैस्तथा । मण्डूकयोगनियतैर्यथान्यायं निषेविभि:
yuktair yogavahaiḥ saddhi grīṣme pañcatapais tathā | maṇḍūka-yoga-niyatair yathā-nyāyaṁ niṣevibhiḥ ||
Wika ni Mahādeva: “Sa wastong mga disiplina na nagdadala sa tao tungo sa yoga, manatiling masigasig sa pagsasanay na may isip na nakatuon. Sa init ng tag-araw, ang huwarang vānaprastha ay dapat magsagawa ng pag-aayuno at pagtitiis ng ‘limang apoy.’ Dapat din siyang magpatuloy, ayon sa tuntunin, sa pagtalima sa ‘maṇḍūka-yoga’ (tindig ng palaka) na itinuturo sa mga tradisyong haṭha-yoga, at gumamit o tumanggap ng anumang bagay sa paraang naaayon sa katarungan at nararapat.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Maintain one-pointedness and pursue yoga through regulated disciplines; undertake appropriate austerities (like pañcatapas for a forest-dweller) and consume or use things only in a manner consistent with nyāya—propriety, justice, and right measure.
Śiva (Mahādeva) is instructing on ascetic-yogic conduct: he outlines concrete practices—summer pañcatapas, regulated maṇḍūka-yoga—and frames them within an ethical rule of right and measured enjoyment (yathā-nyāyam).