Shloka 10
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
वीरासनरतैर्नित्यं स्थण्डिले शयनं तथा । शीततोयाग्नियोगश्न चर्तव्यो धर्मबुद्धिभि:
vīrāsanaratair nityaṃ sthaṇḍile śayanaṃ tathā | śītato-yāgni-yogaś ca kartavyo dharmabuddhibhiḥ ||
Wika ni Mahādeva: “Dapat laging maging tapat sa vīrāsana, at gayundin ay matulog sa hubad na lupa. Yaong ang pag-unawa ay nakaugat sa dharma ay dapat ding magsagawa ng disiplina ng ‘malamig na tubig at apoy’—ibig sabihin, mga pagtitiis na angkop sa panahon: sa mga gabi ng taglamig, tumayo o umupo sa malamig na tubig; sa tag-ulan, mahiga sa bukas na lugar; at sa init ng tag-araw, tiisin ang ‘limang apoy.’”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined simplicity and seasonal austerity as a dharmic regimen: steady posture (vīrāsana), sleeping on bare ground, and practicing heat-and-cold endurance according to the seasons, cultivating self-mastery and detachment.
Śrī Mahēśvara is instructing about ascetic/forest-dweller conduct, prescribing concrete bodily disciplines and seasonal observances as part of righteous living and spiritual training.