Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
उमां शर्वस्तदा दृष्ट्वा स्त्री भावगतमार्दवाम् । पितुर्देन्यमनिच्छन्ती प्रीत्यापश्यत् तदा गिरिम्
umāṁ śarvas tadā dṛṣṭvā strī-bhāva-gata-mārdavām | pitur dainyam anicchantī prītyāpaśyat tadā girim ||
Noon, nang makita ni Śarva (Śiva) si Umā na lumambot ang loob dahil sa marupok na pagdaramang likás sa isang babae, napansin niyang ayaw nitong masilayan ang kaawa-awang kalagayan ng kanyang ama. Sa sandaling iyon, tumingin siya nang may lugod at mahabaging biyaya sa bundok na si Himavān—na waring tanda ng maawain niyang pagsang-ayon at kahandaang tumugon nang hindi ipinapahiya ang nagdurusang ama.
नारद उवाच
The verse highlights compassionate sensitivity within dharma: Umā’s reluctance to witness her father’s humiliation reflects filial concern, while Śiva’s pleased, gracious glance suggests that divine power is best exercised with empathy—responding to distress without deepening another’s shame.
Nārada narrates that Umā becomes emotionally softened and does not want to see her father in a pitiable state. Observing this, Śiva (Śarva) looks toward the mountain—Himavān—with affectionate approval, signaling a favorable disposition toward the situation involving Umā’s father.