Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
निमी राष्ट्रं च वैदर्भि: कन्यां दत्त्वा महात्मने । अगस्त्याय गतः स्वर्ग सपुत्रपशुबान्धव:
nimī rāṣṭraṃ ca vaidarbhīḥ kanyāṃ dattvā mahātmane | agastyāya gataḥ svargaṃ saputra-paśu-bāndhavaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Si Haring Nimi ng Vidarbha, matapos ihandog kapwa ang kanyang kaharian at ang kanyang anak na dalaga sa dakilang-makaluluwang rishi na si Agastya, ay pumanaw patungong langit kasama ang kanyang mga anak, mga alagang hayop, at mga kamag-anak.
भीष्म उवाच
The verse highlights dāna and tyāga: when a ruler relinquishes even the highest worldly possessions (kingdom and familial ties) to a worthy, virtuous recipient, such selfless giving is portrayed as dharmic and as leading to heavenly merit.
Bhīṣma recounts that King Nimi of Vidarbha gave his kingdom and his daughter to the sage Agastya, and thereafter attained Svarga along with his sons, cattle, and relatives—an exemplum used to praise generous, righteous giving.