अत्रेः तपोबलप्रकाशः तथा च्यवनस्य सोमाधिकारः
Atri’s Illumination by Tapas; Cyavana and Soma-Entitlement
कृष्णपक्षे तु यः श्राद्धं पितृणामश्नुते द्विज: । अन्नमेतदहोरात्रात् पूतो भवति ब्राह्मण:,जो द्विज कृष्णपक्षमें किये हुए पितृश्राद्धका अन्न भोजन करता है, वह एक दिन और एक रात बीत जानेपर शुद्ध होता है
kṛṣṇapakṣe tu yaḥ śrāddhaṃ pitṝṇām aśnute dvijaḥ | annam etad ahorātrāt pūto bhavati brāhmaṇaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang isang dvija (ang ‘dalawang ulit na isinilang’) na kumakain ng pagkaing inihandog sa śrāddha para sa mga ninuno na isinagawa sa madilim na kalahati ng buwan (kṛṣṇa-pakṣa) ay nagiging malinis muli matapos lumipas ang isang buong araw at isang buong gabi.” Ipinakikita ng aral na ang pagkaing ritwal ay makapangyarihan at may tuntuning moral: pinahihintulutan ang pakikibahagi, ngunit may pansamantalang karumihan na nawawala sa paglipas ng panahon at wastong pagsunod.
भीष्य उवाच
Śrāddha-food, especially when connected with ancestral rites in the kṛṣṇapakṣa, is ritually sensitive: a qualified eater incurs a temporary impurity, but becomes purified after one full day and night, emphasizing regulated participation and time-bound purification in dharma.
Bhīṣma is instructing on dharma concerning śrāddha observances—specifically, the consequence and purification period for a dvija/brāhmaṇa who partakes of food offered to the ancestors during the dark fortnight.