Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
अन्रेर्भार्यापि भर्तां संत्यज्य ब्रह्म॒वादिनी । नाहं तस्य मुनेर्भूयो वशगा स्यां कथंचन
anṛer bhāryāpi bhartāraṃ saṃtyajya brahmavādinī | nāhaṃ tasya muner bhūyo vaśagā syāṃ kathaṃcana ||
Sinabi ni Vāsudeva: “Maging ang asawa ni Anṛ—bagaman tapat sa banal na katotohanan at bihasa sa pagtalakay ng Brahman—ay iniwan ang kaniyang asawa. Kaya’t kailanman ay hindi na ako, sa anumang paraan, mapapasailalim sa kapangyarihan ng pantas na iyon.”
वासुदेव उवाच
The verse highlights a moral warning about misplaced submission: even a spiritually learned woman (brahmavādinī) may reject a relationship or authority she deems unacceptable, so one should not assume unquestioned control over others; ethical authority must be grounded in right conduct, not merely status.
Vāsudeva cites an example—Anṛ’s wife leaving her husband—to justify his resolve that he will not again become subject to the will of a certain sage, indicating a prior experience of being controlled or constrained and a decision to maintain independence.