Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
यत् तद् भगवता पूर्व दत्त चक्रं तवानघ । जलान्तरचरं हत्वा दैत्यं च बलगर्वितम्
yat tad bhagavatā pūrva datta cakraṁ tavānagha | jalāntaracaraṁ hatvā daityaṁ ca balagarvitam ||
Wika ni Vāsudeva: “O walang bahid ng kasalanan, ang cakrang iyon na minsang ipinagkaloob sa iyo ng Mapalad na Panginoon—matapos niyang patayin ang mapagmataas na daitya na lasing sa lakas at gumagala sa kailaliman ng tubig—ay nilikha mismo ni Vṛṣadhvaja (Śiva) at ibinigay sa iyo. Ang sandatang iyon ay nagliliyab na parang apoy, taglay ang kahanga-hangang ningning, at hindi matitinag.”
वासुदेव उवाच
The verse highlights that extraordinary power and protection arise through divine grace and righteous purpose: a formidable weapon is not merely a tool of violence but a divinely sanctioned means to restrain arrogant, harmful forces that threaten order.
Kṛṣṇa (Vāsudeva) reminds the listener about a discus previously granted by Śiva (Vṛṣadhvaja). Śiva produced and bestowed it after a proud aquatic demon was slain, emphasizing the weapon’s fiery brilliance and irresistible might.