Shloka 64
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तेजसा तपसा चैव दीप्यमानं यथानलम् । शिष्यैरनुगतं शान्तं युवान ब्राह्मणर्षभम्
tejasā tapasā caiva dīpyamānaṃ yathānalam | śiṣyair anugataṃ śāntaṃ yuvānaṃ brāhmaṇarṣabham |
Sinabi ni Vāsudeva: “Si Upamanyu, ang pinakamarangal sa mga Brahmin, ay nakaupo na napalilibutan ng kanyang mga alagad—nagniningning sa tejas at tapas, nagliliyab na parang apoy; payapa ang kalooban at nasa sigla ng kabataan. Pagpasok ko sa dakilang ashramang iyon, na kaaya-aya sa lahat ng nilalang, nakita ko siya: may jata at kasuotang balat-kahoy, bantog at pinagniningning ng kanyang tapas; at ang mga rishi na dakila ang loob, tanyag sa sari-saring pagtalima, ay nagdaragdag sa karangalan ng āśrama at nagbibigay-galang sa Brahmin na pantas, bihasa sa mga Veda at sa mga sangay nito.”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ethical ideal of a Brahmin-sage: inner radiance (tejas) grounded in disciplined austerity (tapas), calm self-mastery (śānti), and learning (Veda–Vedāṅga). It implies that true authority and honor arise from character and practice, not from display—disciples gather naturally around such steadiness.
Vāsudeva describes entering a renowned hermitage and seeing the youthful sage Upamanyu seated among his disciples. Upamanyu is portrayed as matted-haired, wearing bark garments, and shining like fire through austerity—an image that sets the scene for instruction or a significant encounter with a revered teacher.