Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
नानानियमविख्यातैर्षिभि: सुमहात्मभि: । प्रविशन्नेव चापश्यं जटाचीरधरं प्रभुम्
nānā-niyama-vikhyātair ṛṣibhiḥ su-mahātmabhiḥ | praviśann eva cāpaśyaṃ jaṭā-cīra-dharaṃ prabhum ||
Sinabi ni Vāsudeva: Pagpasok ko sa dakilang ashramang iyon—na pinagniningning ng mga rishi na dakila ang loob at bantog sa sari-saring disiplina—agad kong nakita si Upamanyu, ang kagalang-galang na Brahmin na tila panginoon: may jata at kasuotang balat-kahoy, makapangyarihan at marilag, nagliliyab na parang apoy dahil sa tapas, payapa ang ugali, bata pa, at nakaupo na napalilibutan ng mga alagad.
वासुदेव उवाच
The verse highlights that genuine spiritual and social authority arises from disciplined observance (niyama), austerity (tapas), serenity, and learning. A dharmic order is portrayed as flourishing where great sages uphold restraint and where a worthy teacher is honored by disciples.
Vāsudeva narrates entering a beautiful hermitage renowned for sages famous for strict observances. Upon entering, he immediately sees the eminent brahmin Upamanyu—an ascetic in matted locks and bark-garments—radiant with tapas and seated amid his disciples.