Shloka 41
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
उसने कहा--'प्राणनाथ! आप कल्याण और विजय पानेके लिये जाइये। यदुनन्दन! ब्रह्मा
jāmbavaty uvāca— “prāṇanātha! tvaṃ kalyāṇaṃ vijayaṃ ca prāptuṃ gaccha. yadunandana! brahmā śivaḥ kāśyapo nadyaḥ manonukūlā devagaṇāḥ kṣetrāṇy oṣadhayo yajñavāho (mantraḥ) chandāṃsi ṛṣigaṇā yajñaḥ samudro dakṣiṇā stobhaḥ nakṣatrāṇi pitaraḥ grahā devapatnyaḥ devakanyāś ca devamātaraś ca manvantarāṇi gāvaś candramāḥ sūrya indraḥ sāvitrī brahmavidyā ṛtavo varṣāṇi kṣaṇā lava-muhūrta-nimeṣā yugāni ca—ete sarvatra tvāṃ rakṣantu. tvaṃ svamārge nirvighnaṃ yātrāṃ kuru; anagha! tvaṃ satataṃ sāvadhāno bhava.” iti. evaṃ kṛtasvastyayanas tayāhaṃ tato ’bhyanujñāya nṛrendraputrīm pituḥ samīpaṃ narasattamasya mātuś ca devakyāḥ tathā rājña ugrasenasyāpi jagāma. tatra yā sā vidyādhararājakumārī jāmbavatī mayi ārtā prārthayām āsa, tat sarvaṃ tebhyo nyavedayam; tapasāṃ gantum anuśaśāsaṃ ca. gadasya ca balavato balarāmasya ca vidāṃ cakāra; tau ca duḥkhena premṇā ca tadā mām ūcatuḥ— “bhrātaḥ! tava tapasā nirvighnā samāptiḥ syāt.”
Sinabi ni Jāmbavatī: “Mahal kong panginoon, humayo ka upang makamtan ang kagalingan at tagumpay. O ligaya ng angkan ng Yadu, nawa’y si Brahmā, si Śiva, si Kaśyapa, ang mga ilog, ang mga diyos na may mabuting kalooban, ang mga banal na pook, ang mga halamang-gamot, ang tagapagdala ng handog—ang mga mantra—kasama ang mga sukat ng Veda, ang mga ṛṣi, ang mismong yajña, ang karagatan, ang dakṣiṇā (handog na gantimpala), ang mga stobha sa pag-awit ng Sāman, ang mga bituin at konstelasyon, ang mga Pitṛ, ang mga planeta, ang mga asawa ng mga diyos, ang mga dalagang makalangit at mga inang-diyosa, ang mga Manvantara, ang mga baka, ang Buwan, ang Araw, si Indra, si Sāvitrī, ang kaalaman sa Brahman, ang mga panahon, ang mga taon, at lahat ng sukat ng panahon—sandali, kisap, muhūrta, kindat, at mga yugto—ay magtanggol sa iyo saanman. Maglakbay ka sa iyong landas nang walang sagabal; O walang dungis, manatili kang laging mapagmatyag.” Pagkaraan niyang bigkasin ang pagpapala, nagpaalam ako sa prinsesa at nagtungo sa aking marangal na ama na si Vasudeva, sa aking ina na si Devakī, at kay Haring Ugrasena. Isinalaysay ko sa kanila ang lahat ng pakiusap ng prinsesang Vidyādhara na si Jāmbavatī sa kanyang matinding dalamhati, at humingi ako ng pahintulot na umalis upang magsagawa ng tapa. Nagpaalam din ako kay Gada at sa makapangyarihang si Balarāma; sa lungkot ngunit may malalim na pagmamahal, sinabi nila sa akin, “Kapatid, nawa’y ganap na matamo ang bunga ng iyong tapa nang walang hadlang.”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes auspicious speech and ritual blessing (svastyayana) as ethical support for righteous action: one should proceed toward a difficult duty with divine remembrance, communal goodwill, and constant vigilance (sāvadhāna), seeking protection through alignment with cosmic and Vedic order.
Jāmbavatī offers an extensive protective benediction invoking deities, ritual elements, and cosmic measures of time. After receiving her leave, Vāsudeva (Kṛṣṇa) goes to his parents Vasudeva and Devakī and to King Ugrasena, reports Jāmbavatī’s distressed request, and obtains permission to depart for austerities; he then takes leave of Gada and Balarāma, who wish his tapas to conclude without obstacles.