Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
अर्थात् प्रियतरत्वं च सर्वलोकेषु वै तदा । प्राप्तवानेव राजेन्द्र सुवर्णक्षान्महेश्वरात्
arthāt priyataratvaṃ ca sarvalokeṣu vai tadā | prāptavāneva rājendra suvarṇakṣān maheśvarāt, bharatanandana |
Wika ni Bhishma: Kaya nga, O hari, noon ay natamo niya ang kalagayang pagiging pinakamamahal sa lahat ng mga daigdig—na wari’y tinanggap mismo mula kay Maheshvara. O ligaya ng angkan ng Bharata, sinasabi na noong unang panahon, matapos niyang palugdan si Mahadeva sa Badarikashrama, tinanggap ni Krishna mula sa Dakilang Panginoong may banal na paningin ang isang “pagiging minamahal” na higit sa lahat ng mga tagumpay; kaya siya ang naging pinakamamahal ng lahat ng nilalang sa bawat kaharian.
भीष्म उवाच
Devotion and humility before the divine bring a higher ‘fruit’ than material gains: the grace that makes one universally dear and beneficial to the world. The verse frames Krishna’s universal belovedness as arising from pleasing Mahadeva, highlighting that spiritual merit and divine favor surpass ordinary achievements.
Bhishma, instructing the king, explains a traditional account: Krishna once pleased Mahadeva at Badarikashrama and thereby obtained a special divine favor—being supremely beloved across all worlds. This is used to underscore Krishna’s greatness and the power of devotion.