Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
रुद्रभवत्या तु कृष्णेन जगद् व्याप्तं महात्मना । त॑ं प्रसाद्य तदा देवं बदर्या किल भारत
rudrabhavatyā tu kṛṣṇena jagad vyāptaṃ mahātmanā | taṃ prasādya tadā devaṃ badaryā kila bhārata ||
Wika ni Bhishma: Sa pamamagitan ni Krishna na dakilang-kalooban—na taglay ang kapangyarihan ni Rudra—ang buong daigdig ay napupuno at nalulukuban. O Bharata, sinasabi na noong unang panahon, matapos niyang palugdan ang diyos na iyon (Mahadeva) sa Badarī, tinanggap ni Krishna mula sa Panginoong may banal na paningin ang isang kalagayang pagiging pinakamamahal na higit sa lahat ng bagay; kaya siya ang naging pinakaminamahal sa lahat ng mga daigdig.
भीष्म उवाच
The verse teaches that true greatness and universal influence are grounded in devotion and humility before the divine: Krishna’s pervasion of the world is linked to Rudra’s grace, obtained by sincerely pleasing Mahadeva at Badarī.
Bhishma, instructing the Bharata king (Yudhiṣṭhira), recounts a traditional account: Krishna once worshipped and pleased Mahadeva at Badarī, and from that deity received a special favor—becoming supremely dear across the worlds—thereby explaining Krishna’s extraordinary stature.