Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 12
भूमिदान-प्रसङ्गः । काश्यपी-पृथिवी तथा उतथ्य-वरुण-संवादः
Land-gift episode; Pṛthivī Kāśyapī; Utathya–Varuṇa dispute
भुज्जते पितरो देवा हव्यं कव्यमथाक्षयम् । उसके ऊपर कभी पापका प्रभाव नहीं पड़ेगा, वह कभी पापसे लिप्त नहीं होगा। जो इस प्रसंगको पढ़ेगा, दूसरोंको सुनायेगा अथवा स्वयं सुनेगा, उसे भी उन धर्मोंके आचरणका फल मिलेगा। उसका दिया हुआ हव्य-कव्य अक्षय होगा तथा उसे देवता और पितर बड़ी प्रसन्नतासे ग्रहण करेंगे ।।
bhuñjate pitaro devā havyaṃ kavyam athākṣayam | śrāvayaṃś cāpi viprendrān parvasu prayato naraḥ ||
Wika ni Skanda: “Tinatanggap at tinatamasa ng mga diyos at ng mga ninuno ang mga handog—havya at kavya—sa paraang di-nauubos. Ang sinumang sa mga araw ng banal na pagdiriwang ay may disiplina at dalisay ang isip, at nagpaparinig sa mga dakilang Brahmin ng maseselang lihim ng dharma, ay laging karapat-dapat sa paggalang ng mga diyos, ng mga rishi, at ng mga ninuno. Sasakanya ang kasaganaan, at mananatiling matatag ang kanyang pagkiling sa matuwid na gawi.”
स्कन्द उवाच
Educational Q&A
That transmitting and facilitating the hearing of dharma—especially on sacred occasions and with personal purity—creates enduring religious merit: offerings become ‘akṣaya’ (unfailing), and one gains the favor and honor of gods, seers, and ancestors, along with steady commitment to righteous conduct.
Skanda is instructing about the spiritual efficacy of ritual offerings (havya to the gods and kavya to the ancestors) and the merit gained by arranging or performing the recitation/hearing of dharma teachings before eminent Brahmins on festival (parva) days.