Viṣṇu-sahasranāma—Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Recitation (विष्णोर्नामसहस्रम्)
2 अं ड-ऑ का त्रिशर्दाधिकशततमो<्ध्याय: अरुन्धती
bhīṣma uvāca | tatastvṛṣigaṇāḥ sarve pitaraś ca sadevatāḥ | arundhatīṃ tapovṛddhām apṛcchanta samāhitāḥ ||
Wika ni Bhishma: Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga rishi, kasama ang mga Pitṛ at ang mga diyos, ay lumapit kay Arundhatī—na naging dakila sa pamamagitan ng matinding pag-aayuno at pagninilay—at sa payapang isip ay nagtanong sa kanya, na nagnanais marinig mula sa kanyang bibig ang pinakamalalim na lihim ng dharma.
भीष्म उवाच
Dharma is presented as a subtle ‘secret’ best approached through humility and disciplined attention, by seeking guidance from one established in tapas and moral authority.
Bhishma narrates that sages, ancestors (Pitṛs), and gods collectively approach Arundhatī and, with focused minds, question her to learn the deepest principles of dharma.