Vānaprastha-dharma and Tapas: Śiva–Umā Saṃvāda
Forest-Stage Discipline and Austerity
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें दुर्बल और पाण्डुवर्णके राक्षमका आख्यानविषयक एक सौ चौबीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraḥ śrīmahābhārate anuśāsanaparvake antargata dānadharmaparvame durbala-pāṇḍuvarṇake rākṣasasya ākhyāna-viṣayaka ekaśata-caturviṃśatitamodhyāyaḥ pūrṇaḥ
Sa ganitong paraan nagwakas ang ika-isang daan at dalawampu’t apat na kabanata ng Anuśāsana Parva ng banal na Mahābhārata, sa loob ng bahaging Dāna-dharma (dharma ng pagbibigay), na tumatalakay sa salaysay hinggil sa mahinang rākṣasa na maputla ang kutis. Ang pangwakas na kolofon na ito ang tanda ng pagkatapos ng ulat ng kabanatang iyon, na inihabi upang idiin ang aral ng dharma sa pamamagitan ng kuwento.
ब्राह्मण उवाच
As a colophon, the line itself does not state a new doctrine; it signals that the chapter belongs to the Dāna-dharma instruction, where ethical teaching is conveyed through narrative—implying that giving/charity and right conduct are the guiding concerns of the section.
This is the chapter-ending notice: it declares that the chapter dealing with an episode about a weak, pale-complexioned rākṣasa has concluded within the Anuśāsana Parva’s Dāna-dharma portion.