Nārāyaṇa-tejas: Kṛṣṇa’s Vrata, the Fire-Manifestation, and the Sages’ Inquiry (अनुशासन पर्व, अध्याय १२६)
“शराबी, चोर, गर्भहत्यारा, गुरुकी शय्यापर शयन करनेवाला पापी भी तपस्याद्वारा सम्पूर्ण संसारसे पार हो जाता है और अपने पापोंसे छुटकारा पा जाता है ।।
śarābī cora garbhahatyārā gurukī śayyāpara śayana karanevālā pāpī api tapasyā-dvārā sampūrṇa-saṃsārāt pāraṃ gacchati sva-pāpebhyaś ca mucyate || sarvavidyas tu cakṣuṣmān api yādṛśatādṛśam | tapasvinaṃ tathaivāhus tābhyāṃ kāryaṃ sadā namaḥ ||
Wika ni Bhishma: “Kahit ang isang makasalanan—maging siya’y lasenggo, magnanakaw, pumapatay ng sanggol sa sinapupunan, o lumalapastangan sa higaan ng guro—ay makakatawid, sa pamamagitan ng tapasya, lampas sa buong ikot ng makamundong pag-iral at mapapalaya sa kanyang mga kasalanan. At ang taong may ganap na karunungan at malinaw na paningin, gaano man kataas ang kanyang narating, ay sinasabing kapantay ng isang asceta; kaya’t dapat laging magbigay-galang sa kapwa: sa kaalaman at sa tapasya.”
भीष्म उवाच
The verse teaches that even grave moral transgressions can be overcome through sincere austerity (tapas), which purifies and enables one to transcend saṃsāra; it also upholds enduring reverence for both disciplined ascetic practice and true learning.
In Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and right conduct. Here he emphasizes the transformative power of tapas as a means of expiation and spiritual crossing beyond worldly bondage, while also affirming the honor due to knowledge and ascetic virtue.