Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
ये योनिशुद्धा: सततं तपस्यभिरता भृशम् । दानाध्ययनसम्पन्नास्ते वै पूज्यतमा: सदा
ye yoniśuddhāḥ satataṃ tapasyabhiratā bhṛśam | dānādhyayanasampannās te vai pūjyatamāḥ sadā ||
Sinabi ni Maitreya: Yaong mga Brāhmaṇa na isinilang sa dalisay na angkan, na laging masidhing nakatuon sa pag-aayuno at pagdidisiplina sa sarili, at may taglay na pagkakawanggawa at banal na pag-aaral—sila ang palaging itinuturing na pinakadapat parangalan.
मैत्रेय उवाच
True venerability is grounded in sustained discipline (tapas), generosity (dāna), and sacred learning (adhyayana), with purity of birth presented as a supporting condition; honor is ethically tied to character and practice.
Maitreya is stating a normative criterion for who deserves the highest respect in society, identifying the Brahmin ideal as one who combines pure lineage with continuous austerity, charitable conduct, and scriptural study.