Shloka 15
Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
पुण्यस्यैवाभिगन्धस्ते मनन््ये कर्मविधानजम् । अधिकं मार्जनात् तात तथा चैवानुलेपनात्
puṇyasyaivābhigandhas te manye karmavidhānajam | adhikaṃ mārjanāt tāta tathā caivānulepanāt ||
Wika ni Vyāsa: “Ang halimuyak ng kabutihang laging nagmumula sa iyo, sa aking palagay, ay bunga ng masinop mong pagsasagawa ng mga gawaing matuwid—lalo na ng kabutihang dulot ng pagbibigay. Anak, ang pagkakawanggawa ay higit pa sa paghuhugas at pagpapahid; mas dakila ito kaysa panlabas na paglilinis, sapagkat ito’y panloob na pagtatalaga na nagpapalaganap ng samyo ng kagandahang-asal.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
True purity is not merely external (cleansing and anointing) but arises from righteous conduct—especially charity—whose merit becomes visible as a ‘fragrance’ of virtue.
Vyāsa addresses a listener affectionately and interprets the person’s constant ‘scent of merit’ as the result of properly performed virtuous acts, highlighting dāna (giving) as superior to outward acts of purification.