Shloka 9
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
सम्भूत: क्षत्रियकुले प्रसादादमितौजस:
sambhūtaḥ kṣatriyakule prasādād amitaujasaḥ | śvapākaśūdravaiśyānāṃ kṣatriyāṇāṃ ca yoniṣu ||
Wika ni Vyāsa: “Sa biyaya ng Makapangyarihan, siya’y isinilang sa angkan ng Kṣatriya. Pagkaraan nito, sunod-sunod niyang dinaanan ang mga kapanganakan—sa sinapupunan ng mga itinuturing na palaboy sa kaayusan (śvapāka), ng Śūdra, ng Vaiśya, at maging ng Kṣatriya. Matapos gumala sa sari-saring anyo ng pag-iral, sa huli, sa pabor ng maringal na Vyāsa, muli siyang isinilang sa angkan ng Kṣatriya, at saka nagtungo upang makita ang mga dakilang pantas na yaon.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse underscores karmic continuity across births and the possibility of uplift through merit and grace (prasāda). Social status and embodiment are shown as outcomes within a larger moral-causal order, not as permanent or absolute identities.
Vyāsa describes a being who, after moving through multiple births in various social categories (including outcaste, Śūdra, Vaiśya, and Kṣatriya), finally attains birth in a Kṣatriya family by grace and then approaches great sages for darśana (audience/vision).