Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
तमृषिं द्रष्टमगमत् सर्वास्वन्यासु योनिषु । श्वाविद्वोधावराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम्
tam ṛṣiṁ draṣṭum agamat sarvāsv anyāsu yoniṣu | śvāvid-uddhā-varāhāṇāṁ tathaiva mṛga-pakṣiṇām | śvapāka-śūdra-vaiśyānāṁ kṣatriyāṇāṁ ca yoniṣu |
Wika ni Vyāsa: Matapos gumala sa maraming sinapupunan at anyo ng kapanganakan—sa mga porcupine, kamelyo, baboy-ramo; gayundin sa mga usa at mga ibon; at maging sa mga sinapupunan ng mga palaboy sa kaayusan, ng Śūdra, Vaiśya, at Kṣatriya—sa wakas ay isinilang siya sa angkan ng Kṣatriya. Pagkaraan, nang malampasan niya ang mga kapanganakang iyon nang paisa-isa, at sa biyaya ng makapangyarihan at maningning na Vyāsa, nagtungo siya upang makita ang pantas na iyon.
व्यास उवाच
The verse underscores karmic causality and the long arc of rebirth: a being may traverse many forms of existence, and only after such experience—assisted by the grace of a realized guide like Vyāsa—attains a human birth conducive to seeking sages and higher dharma.
Vyāsa narrates that a person (previously moving through many animal and human social births) is finally born as a Kṣatriya; then, in that life, he goes to meet and behold a particular ṛṣi, implying a turning toward instruction, purification, or resolution of a prior account.