Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
ततो ब्राह्मणरूपेण देवराज: शतक्रतुः । भेदयामास तान् गत्वा नगरं वै नृपात्मजान्,तब देवराज इन्द्रने ब्राह्मणका रूप धारण करके उस नगरमें जाकर उन राजकुमारोंमें फूट डाल दी
tato brāhmaṇarūpeṇa devarājaḥ śatakratuḥ | bhedayāmāsa tān gatvā nagaraṃ vai nṛpātmajān |
Pagkaraan, si Śatakratu, hari ng mga diyos (Indra), ay nag-anyong isang brāhmaṇa; pumasok siya sa lungsod at naghasik ng pagkakawatak-watak sa mga prinsipe. Sa salaysay na ito, itinatampok ni Bhishma na maging ang kapangyarihang makalangit ay maaaring gumamit ng pagbabalatkayo at pakana upang basagin ang pagkakaisa—isang mabigat na paalala na kapag naipasok ang alitan, nalulugmok ang sambahayang maharlika at nayayanig ang dharma ng lipunan.
भीष्म उवाच
The verse underscores the peril of bheda (manufactured division): when unity among rulers is broken—whether by human or even divine stratagem—social and political dharma becomes vulnerable. It invites ethical reflection on means versus ends, and on the destructive power of fomenting discord.
Bhīṣma narrates that Indra, taking on the appearance of a brāhmaṇa, enters a city and deliberately creates a rift among the princes (sons of kings), thereby setting them against one another.