Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 1246
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
मनो5भिरामा मधुरा रमयन्ति मदोत्कटा: । उस विमानमें अप्सराएँ भरी रहती हैं
mano'bhirāmā madhurā ramayanti madotkaṭāḥ | tasmin vimāne apsarāḥ pūrṇāḥ santi, gandharvagītānāṃ madhuradhvaninā sa vimānaḥ pratidhvanati | tasmin vimāne divyābharaṇavibhūṣitāḥ śubhalakṣaṇasampannāḥ mano'bhirāmāḥ madamattāḥ madhurabhāṣiṇyaś ca ramaṇyo naraṃ taṃ ramayanti |
Inilarawan ni Bhishma ang isang makalangit na vimana: ito’y punô ng mga apsaras, at walang tigil na umaalingawngaw sa matatamis na himig ng mga awit ng Gandharva. Sa loob nito, ang mga babaeng pinalamutian ng banal na alahas—ganap sa mga mapalad na tanda, kaakit-akit sa isip, lasing sa galak, at matamis magsalita—ang nagbibigay-lugod at umaaliw sa lalaking iyon. Ipinakikita ng talatang ito ang pang-akit ng gantimpalang makalangit bilang bunga ng kabutihan, at palihim na nagpapaalala na ang ligaya ay bunga lamang, hindi ang huling layon ng dharma.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents heavenly enjoyment as a result of accumulated merit: dharmic action yields pleasing fruits, depicted as celestial music, beauty, and delight. At the same time, it implies an ethical hierarchy—pleasure is a consequence of dharma, not its substitute.
Bhishma is describing a celestial vimana associated with a meritorious man: it is filled with apsarases, echoes with gandharva music, and contains divinely adorned, auspicious, sweet-speaking women who entertain him.