Shloka 109
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
षड्विंशे दिवसे यस्तु प्रकुयदिकभोजनम्
ṣaḍviṃśe divase yas tu prakūyādika-bhojanam | sa lagātāra bāraha māsān manasendriyāṇi saṃyamya mitāhārī bhūtvā ṣaḍviṃśe divase ekavāraṃ bhuṅkte | vītarāgo jitendriyaś ca san pratidinam agnau āhutiṃ juhoti | sa mahābhāgo manuṣya apsarobhiḥ pūjitaḥ sapta-marudgaṇānāṃ ca aṣṭa-vasūnāṃ ca lokeṣu gacchati ||
Wika ni Bhishma: “Ang taong sa ika-dalawampu’t anim na araw ay kumakain lamang nang minsan (pagkaraan ng disiplinadong pagsasanay), at sa loob ng labindalawang buwang tuluy-tuloy ay pinipigil ang isip at mga pandama, namumuhay sa sukat na pagkain; walang pagkakapit, may pagpipigil-sa-sarili, at araw-araw ay naghahandog ng alay sa banal na apoy na si Agni—ang mapalad na taong iyon, pinararangalan ng mga Apsara, ay nakararating sa mga makalangit na daigdig ng pitong pangkat ng mga Marut at ng walong Vasu.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained discipline—moderate eating, restraint of mind and senses, dispassion, and daily fire-offerings—produces spiritual merit that culminates in exalted heavenly attainments.
Bhīṣma continues his instruction on vows and austerities, describing a specific long-term regimen (twelve months of restraint with a single meal on the twenty-sixth day) and the celestial reward: being honored by Apsarases and reaching the realms associated with the Maruts and the Vasus.