Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 107
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
स रथैनन्दिघोषैश्न पृष्ठतो हानुगम्यते । देवकन्यासमारूढै: काउ्चनैर्विमलै: शुभै:
sa rathair nandighoṣaiś ca pṛṣṭhato 'nugamyate | devakanyā-samārūḍhaiḥ kāñcanaiḥ vimalaiḥ śubhaiḥ ||
Wika ni Bhishma: “Sa likuran niya ay sumusunod ang maraming karwahe, umaalingawngaw sa masayang sigaw ng tagumpay, at umuugong na tila malalim na kulog sa mga ulap. Sa mga karwaheng yaon na ginto—dalisay, walang dungis, at mapalad—nakasakay ang mga dalagang makalangit. Ipinapahiwatig ng siping ito ang bunga ng dharma—lalo na ng pagbibigay (dāna) at ng masinop na pagtalima—na inilarawang parang isang maningning at maayos na prusisyon na nagpaparangal sa matuwid at nagpapahayag ng kanyang kabutihang-naipon.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents a vivid image of the auspicious results of dharmic conduct—especially charity and disciplined observances like fasting—showing that merit (puṇya) brings honor, purity, and elevated companionship, symbolized by golden chariots and celestial attendants.
Bhīṣma is describing the posthumous or otherworldly honor accorded to a righteous person: a grand procession of resonant chariots follows him, and celestial maidens ride upon those auspicious vehicles, proclaiming his merit.