Shloka 383
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
तत्क्षयादिह चागम्य माहात्म्यं प्रतिपद्यते । इतना ही नहीं
tatkṣayād iha cāgamya māhātmyaṃ pratipadyate |
Kapag naubos ang kabutihang naipon niya roon, siya’y nagbabalik sa daigdig na ito at nagkakamit ng kadakilaan at marangal na katayuan. Sa salaysay, inilalarawan ang bunga ng isang matuwid na gawa: siya’y nagiging maningning na gaya ng pinadalisay na ginto, sumasakay sa kumikislap na sasakyang panghimpapawid (vimāna), nananahan sa Brahmaloka nang may paggalang sa loob ng isang libong taon; at pagkapos ng bisa ng kabutihan, bumabalik sa buhay-tao upang magtamo ng isang natatanging puwesto. Itinatampok ng talata na ang mabubuting gawa’y nagdudulot ng mataas ngunit may hangganang gantimpala sa langit, at sa huli’y nahihinog bilang dangal at impluwensiya sa mundo.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Meritorious action produces exalted results—radiance, heavenly ascent, and honored residence in Brahmaloka—but those results are finite; when merit is exhausted, one returns and gains worldly eminence. The verse highlights both the power and the impermanence of karmic rewards.
Aṅgiras describes the posthumous फल (result) of a virtuous deed: the doer becomes brilliant, rides a vimāna, lives honored in Brahmaloka for a thousand years, and then, after the merit is spent, returns to this world and attains a significant, respected position.