Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 18
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
सर्वकल्याणसम्पूर्ण: सर्वोषधिसमन्वित:
sarva-kalyāṇa-sampūrṇaḥ sarvauṣadhi-samanvitaḥ | mārgaśīrṣa-māse upavāsaṃ kṛtvā manuṣyaḥ dvitīye janmani roga-rahitaḥ balavāṃś ca bhavati | tasya kṛṣi-bāri-sukha-sādhanaṃ bhavati, sa ca bahu-dhana-dhānya-sampannaḥ bhavati |
Ang tao ay nagiging ganap sa lahat ng mapalad na kabutihan at napupuno ng lahat ng mapagpagaling na yaman—pagkain, prutas, at iba pa. Sa pagtalima sa pag-aayuno (upavāsa) sa buwan ng Mārgaśīrṣa, sinasabing siya’y muling isisilang na walang karamdaman at may lakas. Magkakaroon siya ng mga paraan at ginhawa para sa pagsasaka at kabuhayan, at yayaman—sagana sa yaman at butil. Ang diwang etikal nito: ang disiplinadong pagpipigil sa sarili sa banal na panahon ay nagbubunga ng kagalingan, sigla, at matatag na kasaganaan na kapaki-pakinabang sa lipunan.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Seasonal religious discipline—specifically fasting in Mārgaśīrṣa—is presented as a dharmic practice that generates merit leading to health, strength, and stable prosperity (wealth, grain, and livelihood resources) in a future life.
Aṅgirā is describing the fruits (phala) of observing an upavāsa-vrata in the month of Mārgaśīrṣa, listing concrete outcomes: freedom from disease, bodily vigor, agricultural means, and abundance of wealth and grain.