आचारप्रशंसा
Praise of Ācāra as the Basis of Longevity, Fame, and Prosperity
अप्यदृष्टं श्रवादेव पुरुषं धर्मचारिणम् | भूतिकर्माणि कुर्वाणं तं जना: कुर्वते प्रियम्
apy adṛṣṭaṃ śravād eva puruṣaṃ dharmacāriṇam | bhūtikarmāṇi kurvāṇaṃ taṃ janāḥ kurvate priyam ||
Sinabi ni Bhishma: “Kahit hindi pa nila siya nakikita, minamahal ng mga tao ang isang taong namumuhay ayon sa dharma sa pamamagitan lamang ng pagkarinig tungkol sa kanya—kapag siya’y abala sa mga gawaing nagdudulot ng kapakanan at kasaganaan sa iba.”
भीष्म उवाच
True dharmic conduct and welfare-oriented action generate trust and affection in society; even without personal acquaintance, a virtuous person becomes beloved through the mere hearing of his character and deeds.
In Bhīṣma’s instruction (Anuśāsana Parva), he highlights a social-ethical principle: the fame of a righteous, beneficent person spreads, and people naturally feel goodwill toward him even if they have not met him.