Shloka 45
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सर: । पुण्यं च नैमिषं तीर्थ बाहुदां करतोयिनीम्
dhṛtarāṣṭra uvāca | prabhāsaṁ mānasaṁ tīrthaṁ puṣkarāṇi mahatsaraḥ | puṇyaṁ ca naimiṣaṁ tīrthaṁ bāhudāṁ karatoyinīm ||
Wika ni Dhṛtarāṣṭra: “(Isalaysay mo sa akin ang) Prabhāsa, ang banal na lawa ng Mānasarovara, ang Puṣkara na may dakilang lawa, at ang banal na pook-paglalakbay na Naimiṣa; at gayundin ang ilog na Bāhudā at ang Karatoyinī.” Sa ganitong diwa, ang pagtatanong ng hari ay tumutungo sa mga tanyag na tīrtha—mga pook at tubig na pinaniniwalaang nagpapadalisay ng asal at layon—na nagpapahiwatig ng diin sa kabutihang-loob at gantimpalang espirituwal (puṇya) na nakukuha sa banal na paglalakbay at sa pag-alaala sa sagradong heograpiya.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds tīrthas—sacred places and waters—implying that contact with holy geography, undertaken with right intention, is a recognized means of cultivating puṇya (merit) and moral purification within the dharma framework.
Dhṛtarāṣṭra is listing and asking about eminent pilgrimage sites and rivers—Prabhāsa, Mānasarovara, Puṣkara, Naimiṣa, Bāhudā, and Karatoyinī—within a broader discussion that catalogs tīrthas and their religious significance.