Āloka-dāna (Dīpa-dāna), Sumanas–Dhūpa–Dīpa Phala: Manu–Suvarṇa and Śukra–Bali Exempla
अब यज्ञसम्बन्धी तथा अयज्ञोपयोगी वृक्षोंका वर्णन सुनो। असुरोंके लिये हितकर तथा देवताओंके लिये प्रिय जो पुष्पमालाएँ होती हैं, उनका परिचय सुनो ।।
atha yajñasambandhī tathā ayajñopayogī vṛkṣāṇāṃ varṇanaṃ śṛṇu | asurāṇāṃ hitakarā devatānāṃ ca ye priyāḥ puṣpamālā bhavanti tāṣāṃ paricayaṃ śṛṇu || rākṣasām uragāṇāṃ ca yakṣāṇāṃ ca tathā priyāḥ | manuṣyāṇāṃ pitṝṇāṃ ca kāntāś cānu-pūrvaśaḥ ||
Wika ni Śukra: “Ngayon, makinig habang inilalarawan ko ang mga punò—yaong kaugnay ng paghahandog at yaong ginagamit sa labas ng paghahandog. Pakinggan din ang pagkakakilanlan ng mga kuwintas ng bulaklak: may ilan na kapaki-pakinabang sa mga Asura at may ilan na minamahal ng mga diyos. Sa wastong pagkakasunod, ilalarawan ko rin ang mga kaaya-ayang halamang-gamot at halaman na kinalulugdan ng mga Rākṣasa, Nāga, Yakṣa, ng mga tao, at ng mga Pitṛ (mga espiritu ng ninuno).”
शुक्र उवाच
The verse frames a dharmic, ordered understanding of nature: plants and garlands are not merely decorative but have ritual and cosmological appropriateness, differing by context (sacrificial vs. non-sacrificial) and by the beings or rites they are associated with (Devas, Asuras, Pitṛs, etc.).
Śukra begins a systematic catalogue: he announces that he will describe trees and herbs—first distinguishing those used in yajña from those used outside it—and then identifying which flower-garlands and plants are considered pleasing or beneficial to various classes of beings, proceeding in sequence.