“मैं इसे आगमें झोंक दूँ या इसके टुकड़े-टुकड़े कर डालूँ? बालककी हत्या करनेवाला यह पापी सर्प अब अधिक समयतक जीवित रहने योग्य नहीं है” ।।
bhīṣma uvāca | “kim enaṃ vahnim āsyāmi athavā enaṃ khaṇḍa-khaṇḍaṃ kariṣyāmi? bāla-vadhakṛt eṣa pāpī sarpa idānīṃ ciram jīvituṃ nārhati” ||
gautamy uvāca | visṛjainam abuddhis tvaṃ; avadhyo ’rjunaka tvayā | ko hy ātmānaṃ guruṃ kuryāt prāptavyaṃ avicintayan ||
Wika ni Bhīṣma: “Ihahagis ko ba siya sa apoy, o tadtarin ko siya? Ang makasalanang ahas na ito, pumatay ng bata, ay hindi na dapat mabuhay pa.” Sumagot si Gautamī: “Pakawalan mo siya, Arjunaka. Kumikilos ka nang walang paghatol. Hindi mo dapat patayin ang ahas na ito. Sino ang, sa pagwawalang-bahala sa di-maiiwasang mangyayari, magpapasan sa sarili ng mabigat na bigat ng kasalanan?”
भीष्म उवाच
Even when anger feels justified, one should not commit an act that adds personal sin; Gautami urges restraint and release, emphasizing discernment and the inevitability of what must occur (prāptavya), rather than retaliatory violence.
Bhishma expresses a desire to punish a serpent that has killed a child, proposing burning or dismemberment. Gautami intervenes, calling him undiscerning and instructing Arjunaka to release the serpent, warning that killing it would only burden the killer with guilt and sin.