Shloka 37
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
अजमीढस्य चतुर्विशं पुत्रशतं बभूव कैकेय्यां गान्धार्या विशालायामक्षायां चेति । पृथक् पृथक् वंशधरा नृपतय: । तत्र वंशकर: संवरण:,अजमीढके कैकेयी, गान्धारी, विशाला तथा ऋक्षासे एक सौ चौबीस पुत्र हुए। वे सब पृथक्-पृथक् वंशप्रवर्तक राजा हुए। इनमें राजा संवरण कुरुवंशके प्रवर्तक हुए
ajamīḍhasya caturviśaṃ putraśataṃ babhūva kaikeyyāṃ gāndhāryāṃ viśālāyām akṣāyāṃ ceti | pṛthak pṛthag vaṃśadharā nṛpatayaḥ | tatra vaṃśakaraḥ saṃvaraṇaḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Ajāmīḍha ay nagkaroon ng isang daan at dalawampu’t apat na anak na lalaki, na isinilang kina Kaikeyī, Gāndhārī, Viśālā, at Akṣā. Bawat isa, sa sariling linya, ay naging tagapagdala at tagapagpatuloy ng isang maharlikang angkan. Sa kanila, si Saṃvaraṇa ang natatangi bilang nagtatag ng pangunahing linya—ang ninunong pinagdaraanan ng pagpapatuloy ng angkang Kuru.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-political ideal of orderly dynastic continuity: many sons may found separate branches, yet the tradition identifies a principal line (here through Saṃvaraṇa) that carries the central royal succession forward.
Vaiśampāyana continues the genealogical account: Ajāmīḍha’s 124 sons are listed as born from four queens, each becoming a lineage-holder, and Saṃvaraṇa is marked out as the key founder through whom the main Kuru line proceeds.