Shloka 3
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
एतामेव कथां दिव्यामाप्रजापतितो मनो: । तेषामाजनन पुण्यं कस्य न प्रीतिमावहेत्,परंतु संक्षेपसे कहा हुआ यह प्रिय आख्यान सुनकर मुझे पूर्णतः तृप्ति नहीं हो रही है। अत: आप पुनः विस्तारपूर्वक मुझसे इसी दिव्य कथाका वर्णन कीजिये। दक्ष प्रजापति और मनुसे लेकर उन सब राजाओंका पवित्र जन्म-प्रसंग किसको प्रसन्न नहीं करेगा?
Janamejaya uvāca: etām eva kathāṁ divyām ā-prajāpatito manoḥ | teṣām ājananaṁ puṇyaṁ kasya na prītim āvahet | parantu saṁkṣepataḥ kathitaṁ idaṁ priya-ākhyānaṁ śrutvā me manaḥ pūrṇatṛptiṁ na gacchati | ataḥ bhavān punaḥ vistara-pūrvakaṁ mayā saha asyā eva divya-kathāyāḥ varṇanaṁ karotu | Dakṣa-prajāpatiṁ ca Manuṁ ca ārabhya teṣāṁ sarveṣāṁ rājñāṁ pavitra-janma-prasaṅgaḥ kasya na prasādaṁ janayet ||
Sinabi ni Janamejaya: “Ang banal na salaysay na ito—mula kay Prajāpati hanggang kay Manu—ay naisalaysay na. Ang dalisay na ulat ng mga kapanganakan ng mga haring iyon, sino ang hindi malulugod dito? Ngunit dahil sa maikling pagkakasabi ko lamang ito narinig, hindi pa rin ako lubos na nasisiyahan. Kaya, isalaysay mo sa akin muli, nang mas ganap at mas malawig, ang kaparehong sagradong kuwento. Mula kay Dakṣa Prajāpati at Manu, kaninong puso ang hindi mapapasaya ng malinis na pangyayaring ukol sa kapanganakan ng lahat ng haring iyon?”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the value of sacred genealogical memory: hearing the origins of righteous lineages is considered purifying (puṇya) and naturally delightful (prīti). It also models an ideal listener—one who seeks clarity and completeness rather than being satisfied with a mere summary.
King Janamejaya, the inquirer, tells the narrator that the divine account from Prajāpati to Manu and the kings’ births has been told only briefly. He requests that the same story be retold in greater detail, beginning with Dakṣa Prajāpati and Manu.