Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि उत्तरयायातसमाप्तौ त्रिनवतितमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi uttarayāyātasamāptau trinavatitamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon, sa kagalang-galang na Mahābhārata, sa loob ng Ādi Parva at lalo na sa Sambhava Parva, nagwawakas ang bahaging tumutukoy sa pagtatapos ng salaysay hinggil sa “Uttara-yayāta” (ang pag-alis ni Uttara); dito nagtatapos ang ikasiyamnapu’t tatlong kabanata. Ang kolofong ito’y tanda ng pormal na paghinto sa pagsasalaysay, na nagmamarka ng pagwawakas ng isang yunit ng paksa at nagpapaalala sa tagapakinig ng maingat na kaayusan at paglipat ng teksto.
वैशम्पायन उवाच
This verse is a colophon rather than a doctrinal statement; its lesson is indirect: it highlights disciplined preservation of tradition—clear divisions, careful attribution, and orderly completion—supporting responsible learning and transmission (śruti-smṛti style pedagogy).
The narrator signals the end of a chapter and the completion of a subsection dealing with ‘Uttara’s departure’ within the Sambhava Parva of the Ādi Parva; it functions as a formal closing line before the text proceeds to the next unit.