Shloka 7
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
ययातिरुवाच यत् त्वं वाचा हृदयेनापि साधून् परीप्समानान् नावमंस्था नरेन्द्र । तेनानन्ता दिवि लोका: श्रितास्ते विद्युद्रपा: स्वनवन्तो महान्त:,ययाति बोले--नरेन्द्र! जो-जो साधु पुरुष तुमसे कुछ माँगनेके लिये आये, उनका तुमने वाणीसे कौन कहे, मनसे भी अपमान नहीं किया। इस कारण स्वर्गमें तुम्हारे लिये अनन्त लोक विद्यमान हैं, जो विद्युतके समान तेजोमय, भाँति-भाँतिके सुमधुर शब्दोंसे युक्त तथा महान् हैं
yayātir uvāca yat tvaṃ vācā hṛdayenāpi sādhūn parīpsamānān nāvamaṃsthā narendra | tena anantā divi lokāḥ śritās te vidyudrūpāḥ svanavantō mahāntaḥ ||
Sabi ni Yayāti: “O hari, sapagkat hindi mo kailanman ininsulto—hindi sa salita, ni kahit sa iyong puso—ang mga banal na taong lumalapit upang humingi ng tulong, kaya’t sa langit ay nakalaan para sa iyo ang walang-hanggang mga dako: malalawak na daigdig na nagniningning na parang kidlat at punô ng umaalingawngaw na matatamis at kaaya-ayang tunog.”
प्रतर्दन उवाच
Educational Q&A
Inner and outer conduct both matter: not insulting virtuous seekers—neither in words nor in one’s mind—constitutes a powerful ethical discipline that yields great spiritual merit, symbolized here as radiant heavenly realms.
Yayāti addresses a king and praises his consistent respect toward good people who approached him seeking help or gifts, declaring that this restraint and generosity have earned him innumerable splendid heavenly worlds.