Shloka 2
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
ययातिरुवाच यदन्तरिक्षं पृथिवी दिशश्व यत्तेजसा तपते भानुमांश्व । लोकास्तावन्न्तो दिवि संस्थिता वै ते नान्तवन्तः प्रतिपालयन्ति,ययातिने कहा--राजन्! पृथ्वी, आकाश और दिशाओंके जितने प्रदेशको सूर्यदेव अपनी किरणोंसे तपाते और प्रकाशित करते हैं; उतने लोक तुम्हारे लिये स्वर्गमें स्थित हैं। वे अन्तवान् न होकर चिरस्थायी हैं और आपकी प्रतीक्षा करते हैं
yayātir uvāca: yad antarikṣaṃ pṛthivī diśaś ca yat tejasā tapate bhānumāṃś ca | lokās tāvanto divi saṃsthitā vai te nāntavantaḥ pratipālayanti ||
Sinabi ni Yayāti: “O hari, kung gaano kalawak ang lupa, ang gitnang kalawakan, at ang mga dako—kung gaano kalayo ang naaabot ng maningning na Araw sa pag-init at pagliwanag sa pamamagitan ng kanyang sinag—gayundin karami ang mga daigdig na nakatindig para sa iyo sa langit. Hindi sila panandalian; nananatili silang matatag, naghihintay sa iyo.”
प्रतर्दन उवाच
Educational Q&A
The verse links cosmic measure to moral recompense: the extent of the Sun’s illumining power is used as an image for the vastness and stability of the heavenly realms reserved for a worthy king. It underscores the ethical idea that righteous conduct and merit can yield exalted, enduring results.
A speaker (here, Yayāti) addresses a king and assures him that immense heavenly worlds are already established for him—described through a cosmic comparison involving earth, mid-space, directions, and the Sun—and that these realms await his arrival.