Shloka 3
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
जटद्टक उवाच अवादीस्त्वं वयसा य: प्रवृद्ध: स वै राजन नाभ्यधिक: कथ्यते च | यो विद्यया तपसा सम्प्रवृद्ध: स एव पूज्यो भवति द्विजानाम्,अष्टक बोले--राजन्! आपने कहा है कि जो अवस्थामें बड़ा हो, वही अधिक सम्माननीय कहा जाता है। परंतु द्विजोंमें तो जो विद्या और तपस्यामें बढ़ा-चढ़ा हो, वही पूज्य होता है
Jāṭaṭaka uvāca: avādīs tvaṃ vayasaḥ yaḥ pravṛddhaḥ sa vai rājan nābhyadhikaḥ kathyate ca | yo vidyayā tapasā sampravṛddhaḥ sa eva pūjyo bhavati dvijānām ||
Sinabi ni Jāṭaṭaka: “O Hari, sinabi mo na ang nakatatanda sa gulang ang siyang higit na marapat igalang. Ngunit sa mga dvija, yaong lumaki sa kadakilaan sa pamamagitan ng kaalaman at tapasya—siya lamang ang tunay na dapat parangalan.”
जटद्टक उवाच
Educational Q&A
True honor is not determined merely by seniority in age; among the twice-born, the person who is superior in learning (vidyā) and austerity (tapas) is the one deserving reverence.
Jāṭaṭaka addresses a king and challenges the idea that age alone makes someone ‘greater,’ asserting instead a dharmic standard of respect grounded in spiritual discipline and knowledge.