ययाति–देवयानी संवादः
Yayāti–Devayānī Dialogue and Śukra’s Consent
पुत्रो भूत्वा भावय भावितो मा- मस्मद्देहादुपनिष्क्रम्य तात । समीक्षेथा धर्मवतीमवेक्षां गुरो: सकाशातृ् प्राप्य विद्यां सविद्य:,तात! मेरे इस शरीरसे जीवित निकलकर मेरे लिये पुत्रके तुल्य हो मुझे पुन: जिला देना। मुझ गुरुसे विद्या प्राप्त करके विद्वान् हो जानेपर भी मेरे प्रति धर्मयुक्त दृष्टिसे ही देखना
śukra uvāca |
putro bhūtvā bhāvaya bhāvito mā-
masmaddehād upaniṣkramya tāta |
samīkṣethā dharmavatīm avekṣāṃ
guroḥ sakāśāt prāpya vidyāṃ savidyaḥ ||
Wika ni Śukra: “Anak ko, kapag lumisan ang buhay sa katawan kong ito, lumabas ka mula sa aking katawan nang buhay; at maging tulad ng isang anak sa akin, at buhayin mo akong muli bilang ganti sa pag-aaruga ko sa iyo. At kahit natamo mo na ang pagkatuto mula sa iyong guro at naging tunay na marunong, tumingin ka sa akin sa paraang matuwid at may pagtalima sa dharma at tungkulin.”
शुक्र उवाच
Learning (vidyā) must be governed by dharma: even after becoming learned through one’s teacher, one should maintain a righteous, respectful attitude toward benefactors and elders, repaying nurture with gratitude and duty.
Śukra addresses a younger person (tāta), asking that when Śukra’s life leaves his body, the listener should act like a son and restore him, and thereafter—despite gaining learning from a guru—continue to regard Śukra with a dharma-aligned, dutiful gaze.